Het zijn de kleine momenten die er echt toe doen
In Veldhuis zijn geen bezoekuren en geen vaste bedtijden. Bewoners leven hun eigen leven, op hun eigen ritme. En de zorgverleners? Die komen slechts op bezoek. Regieverpleegkundige Marith van der Meij werkt er al vijf jaar met heel haar hart.
interview met Marit van der Meij, Klein GelukVeldhuis: wonen met klein geluk in Apeldoorn
Vijf jaar geleden realiseerden zorgorganisatie KleinGeluk en HevoFame in Apeldoorn iets bijzonders: een innovatief woonzorggebouw dat door slimme isolatie en natuurlijke ventilatie geen verwarmings- of koelinstallaties nodig heeft. Het woongebouw is geschikt voor mensen met een intensieve zorgvraag Veldhuis biedt een alternatief voor traditionele verpleeghuiszorg. Het heeft 86 volwaardige tweekamerappartementen met eigen badkamer, keuken en wasmachine. Bewoners hebben een eigen huisnummer, bel, brievenbus en berging en kunnen zelf hun appartement inrichten.
De toekomstvisie van KleinGeluk stelt de individuele cliënt centraal en geeft maximale eigen regie. Dit betekent voor het vastgoed dat de woonbeleving voorop staat en dat bewoners zelf bepalen welk woonzorgarrangement zij afnemen, passend bij hun individuele indicatie. Het nieuwe Veldhuis is hier een antwoord op. Het biedt 24/7 zorg en combineert volledige privacy en zelfstandigheid in eigen appartementen met de optie voor sociaal contact in gedeelde ruimtes: buurtkamers met ruim balkon op elke verdieping, zitjes en nisjes in de gangen en een gemeenschappelijke tuin.
Je eigen leven leiden
Iedereen heeft recht op eigen woonruimte, hoe veel zorg iemand ook nodig heeft. Volgens dat principe is Veldhuis ontworpen. Dat geldt ook voor bewoners met dementie of zware somatische klachten die 24-uurszorg nodig hebben: dit is hún thuis.
Marit: “Het grootste verschil met een traditioneel verpleeghuis? Als zorgverleners zijn wij te gast bij de bewoner. We komen langs in hun appartement, waar hun spulletjes staan en foto’s aan de wand hangen. Het mooiste daarvan vind ik dat je iemand echt leert kennen. En dat helpt weer om goede, persoonlijke zorg te leveren. Het gebouw is er helemaal op ingericht om bewoners hun eigen leven te laten leiden. Familie of vrienden op bezoek? Wanneer jij wil. Eropuit? Veel plezier! Een huisdier? Mag ook, als je er maar zelf voor kunt zorgen.”
Mix van bewoners
Bij Veldhuis wonen oudere mensen met verschillende zorgbehoeften door elkaar. Bewoners met dementie wonen naast mensen met somatische klachten.
“Deze mix is bewust gekozen en het werkt verrassend goed. We kijken zorgvuldig naar de samenstelling van elke etage. We zoeken een balans tussen mensen die zwaardere fysieke zorg nodig hebben en mensen die alleen begeleiding nodig hebben. Nieuwe bewoners afwijzen doen we niet zo snel. We zien altijd wel de uitdaging ergens in en kijken eerst waar iemand het beste zou passen. De samenstelling van bewoners levert ook mooie scènes op. Op de derde etage zit vaak een kliekje dames gezellig koffie te drinken, sommigen met vergevorderde dementie, anderen cognitief juist nog heel goed. Hetzelfde geldt voor het groepje mannen dat altijd buiten op het bankje zit. Bewoners helpen elkaar graag: een broodje smeren, een gesprek aangaan, iets uitleggen. Ze hebben oog voor elkaar. Natuurlijk zijn er ook onenigheden, maar heeft niet iedereen dat wel eens?”
De deur is open
Veldhuis hanteert een opendeurenbeleid. De vrijheid om zelf je leven te leiden staat centraal.
Marit: “Onze voordeur is in principe altijd open. Bewoners kunnen dus komen en gaan wanneer ze willen. Ze dragen een polsbandje waarmee ze ons kunnen alarmeren als ze hulp nodig hebben. Als mensen dementie hebben, beginnen te dwalen en er onveilige situaties ontstaan, bespreken we natuurlijk of het nog wel passend is. Zeker met het oog op het kanaal en de grote kruising voor de deur. Maar in principe kan iedereen gaan en staan waar ze willen.”
Gedeelde zorg
De zorg staat voor grote uitdagingen. KleinGeluk zoekt naar manieren om zorgmedewerkers niet te overbelasten.
Marit: “We vragen familieleden van bewoners: welke hulp bood jij tot nu toe en wat zou je kunnen blijven doen? Soms helpt een zoon of dochter bijvoorbeeld met douchen. Dat zou ons heel erg schelen. We werken ook met vrijwilligers uit de buurt. Mensen uit de wijk vragen geregeld of ze hier kunnen mee-eten of iets organiseren, maar daarvoor hebben we in het gebouw niet genoeg ruimte. Daarom zoeken we op andere manieren verbinding met de buurt. Tijdens onze open dagen vertellen we buurtgenoten over wat we hier doen. Dat komt blijkbaar goed over, want we hebben na zo’n dag vaak veel nieuwe vrijwilligers.”
We doen het écht samen
Samen met haar collega is Marit eindverantwoordelijk voor de kwaliteit van zorg en het coachen van medewerkers.
Marit: "Ik kan niet bedenken welk werk ik anders zou moeten doen. Ik doe het met heel mijn hart. De sfeer is leuk en positief, omdat we het als team van zorg, welzijn en vrijwilligers écht samen doen. De huishoudelijk medewerker is net zo belangrijk als de regieverpleegkundige. Want als een van ons er niet is, zijn we nergens. We zorgen samen voor de bewoners."
Ik geloof sterk in wat we hier doenMarit van der Meij
De kleine momenten
Marit en haar collega’s hebben het druk. Toch proberen ze altijd tijd te maken voor persoonlijke aandacht. Even bijkletsen, samen een kopje koffie drinken: ogenschijnlijk kleine dingen die het dagelijks leven lichter maken.
Marit: “Een taartje eten, een rondje door de tuin, even het zonnetje voelen: dat soort kleine geluksmomenten betekenen veel voor ons en voor de bewoners. Zeker ook als iemand binnenkort zal overlijden, maken we hier tijd voor. Dat zijn de momenten die er echt toe doen. De organisatie heet niet voor niks KleinGeluk. We werken daarin ook samen met onze collega’s van welzijn en vrijwilligers. Zij brengen tijd door met bewoners, luisteren naar hen en organiseren uitjes naar een museum of de natuur. Ik geloof sterk in wat we hier doen. Als mijn ouders eraan toe zijn, zou ik Veldhuis een prachtige plek voor ze vinden.”
